เจาะดีไซน์ที่อยู่อาศัยเพื่อครอบครัวยุคใหม่ ไม่ยึดติดกับรูปแบบเดิมๆ

อพาร์ตเมนต์แบบสองห้องนอนส่วนใหญ่สามารถคาดเดาโครงสร้างได้ตั้งแต่ก่อนย้ายเข้า โดยมักจะมีห้องหนึ่งใหญ่กว่าและอีกห้องหนึ่งเล็กกว่า เปิดออกสู่โถงทางเดินร่วมกัน ขณะที่ครัวและห้องนั่งเล่นคือพื้นที่ส่วนกลาง ครัวและห้องนอนยังคงใช้งานได้กับทุกรูปแบบครัวเรือน แต่สมมติฐานที่แปลกกว่านั้นคือการคาดหวังว่าความสัมพันธ์ระหว่างห้องเหล่านี้กับผู้ใช้งานจะคงที่ตลอดไป ไม่ว่าจะเป็นการหย่าร้าง การรับเพื่อนมาช่วยเลี้ยงลูก การรับพ่อแม่สูงอายุเข้ามาอยู่ด้วย หรือการรวมบ้านสองหลังเข้าด้วยกันชั่วคราว ตัวอาคารอาจตั้งอยู่ได้เป็นศตวรรษในขณะที่รูปแบบครอบครัวเปลี่ยนไปหลายครั้งภายในนั้น

ประวัติศาสตร์การออกแบบอพาร์ตเมนต์ครอบครัวมีที่มาที่ไป Lucia Alonso Aranda ได้ศึกษาพบว่ามาตรฐานที่อยู่อาศัยในอังกฤษช่วยสนับสนุนแปลนบ้านที่จัดวางรอบพ่อแม่และลูก โดยมีกฎระเบียบกำหนดขนาดห้องและพื้นที่ใช้สอย ส่วนในญี่ปุ่นยุคหลังสงคราม สูตร nLDK ทำให้การเชื่อมโยงนี้ชัดเจนขึ้นด้วยการจำแนกห้องบวกกับพื้นที่ใช้สอยรวม

ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง

Matrix Feminist Design Co-operative เคยท้าทายสมมติฐานเหล่านี้ในอังกฤษตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1980 ผ่านนิทรรศการ Home Truths ซึ่งเจาะลึกการจัดสรรพื้นที่ทำงานบ้านและบทบาทครอบครัว แปลนบ้านเหล่านั้นยังคงดูคุ้นตาในปัจจุบัน และความคุ้นคือนี่เองที่ทำให้แบบแปลนเหล่านี้ควรค่าแก่การศึกษา

Kazuyo Sejima จาก SANAA ได้ผลักดันคำถามนี้ไปสู่อีกระดับด้วยผลงาน House in a Plum Grove ในโตเกียวเมื่อปี 2003 สำหรับครอบครัวห้าชีวิตสามรุ่น บนพื้นที่ 77 ตารางเมตร Sejima แบ่งภายในออกเป็น 17 พื้นที่ขนาดเล็กบนสามชั้น ผนังทำจากแผ่นเหล็กหนา 16 มิลลิเมตรเจาะช่องสี่เหลี่ยมเพื่อให้สมาชิกมองเห็นกันได้ แม้จะแยกย้ายกันอยู่คนละมุม