เก้าอี้สเตนเลส The Woman’s Chair ออกแบบมาให้นั่งไม่สบาย
ชูชานา คาชาเทรียน ดีไซเนอร์ชาวอาร์เมเนีย เปิดตัว The Woman’s Chair เก้าอี้สเตนเลสขัดเงา 3 ขา ที่ตั้งใจออกแบบให้อึดอัดเพื่อสะท้อนโครงสร้างทางสังคม
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
- ผลงานของ ชูชานา คาชาเทรียน ผู้ก่อตั้ง Studio Shoo
- โครงสร้างสเตนเลสขัดเงา 3 ขา บังคับท่าทางและจำกัดการเคลื่อนไหว
- ผสานกระจกเงาในพนักพิงสะท้อนภาพที่บิดเบือนตามการขยับตัว
- เบาะรองนั่งผ้าซาตินแต่งระบายเย็บมือโดย ฮราชูฮี มาร์ติรอสยาน
ชูชานา คาชาเทรียน ดีไซเนอร์และผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบชาวอาร์เมเนียจาก Studio Shoo ได้สร้างสรรค์ผลงานชิ้นใหม่ในชื่อ The Woman’s Chair ซึ่งเป็นการท้าทายฟังก์ชันดั้งเดิมของเก้าอี้ที่โดยทั่วไปต้องมอบความสบายให้กับผู้ใช้งาน โดยผลงานชิ้นนี้มุ่งสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงกับโครงสร้างทางสังคมร่วมสมัย ผ่านการใช้ท่าทาง ความไม่มั่นคง และการจำกัดการเคลื่อนไหว เพื่อสำรวจแนวคิดเรื่องความคาดหวังทางวัฒนธรรม การมองเห็น และการควบคุม แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกทำจากสเตนเลสขัดเงาจะดูเรียบง่ายและมีความแม่นยำสูง แต่ประสบการณ์การใช้งานจริงกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
จุดเด่นสำคัญคือการฝังกระจกเงาลงในส่วนพนักพิง ซึ่งสร้างความซับซ้อนให้กับการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ใช้งานกับตัวเก้าอี้ ผิวกระจกดังกล่าวไม่ได้สะท้อนภาพ portrait ที่นิ่งสนิท แต่จะแสดงภาพสะท้อนแบบบางส่วนที่เปลี่ยนแปลงหรือเลือนหายไปตามการเคลื่อนไหวร่างกาย คาชาเทรียนเชื่อมโยงภาพสะท้อนที่ฉาบฉวยนี้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงของการรับรู้เกี่ยวกับตัวตนและการมองเห็น พร้อมตั้งคำถามว่าภาพลักษณ์ของตนเองอาจพึ่งพาตำแหน่ง มุมมอง และความคาดหวังจากภายนอกมากน้อยเพียงใด
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
การนำเฟอร์นิเจอร์มาผสานกับแนวคิดเชิงวิพากษ์สังคม (Social Commentary) เป็นแนวทางที่พบได้บ่อยในงานออกแบบร่วมสมัย (Design Art) ซึ่งมักก้ำกึ่งระหว่างงานประติมากรรมและข้าวของเครื่องใช้ การลดทอนความสบายของเก้าอี้ตัวนี้ทำหน้าที่เป็นสื่อกลางเชิงสัญลักษณ์ที่บังคับให้ผู้ใช้งานตระหนักถึงร่างกายของตนเองผ่านความอึดอัดทางกายภาพ สะท้อนถึงกฎเกณฑ์ที่สังคมมักกำหนดกรอบให้กับสรีระและท่าทางของผู้หญิงโดยไม่รู้ตัว
ในแง่ของวัสดุ โครงสร้างสเตนเลสสตีลที่แข็งกระด้างและสะท้อนเงาถูกจับคู่กับเบาะรองนั่งผ้าซาตินเสริมขอบระบายอันประณีต ซึ่งเป็นผลงานการตัดเย็บด้วยมือโดย ฮราชูฮี มาร์ติรอสยาน แฟชั่นดีไซเนอร์ชาวอาร์เมเนีย องค์ประกอบด้านสิ่งทอนี้ช่วยเพิ่มความอ่อนนุ่มและความประดับประดาให้กับโครงสร้างที่ดูดุดัน เกิดเป็นความขัดแย้งตั้งใจระหว่างความแข็งแกร่งและความเปราะบาง ระหว่างความแข็งกระด้างกับการตกแต่ง แม้ว่าผ้าซาตินจะไม่สามารถเปลี่ยนเก้าอี้ตัวนี้ให้กลายเป็นที่นั่งพักผ่อนหย่อนใจในยามบ่ายได้ก็ตาม
โครงสร้างสเตนเลสทั้งหมดนี้ผลิตโดย Canate บริษัทผู้ผลิตเฟอร์นิเจอร์ในอาร์เมเนีย ซึ่งช่วยแปลเรขาคณิตอันแหวกแนวของคาชาเทรียนให้กลายเป็นวัตถุที่ใช้งานได้จริง วัสดุดังกล่าวถูกเลือกใช้เนื่องจากมีความทนทาน แข็งแรง และทนต่อการกัดกร่อน พร้อมทั้งสร้างเอกลักษณ์ทางภาพที่จริงจังด้วยพื้นผิวสะท้อนที่ดึงสิ่งแวดล้อมรอบข้างเข้ามามีส่วนร่วม ขณะเดียวกันก็มีความแข็งแกร่งทางกายภาพเพื่อให้ผู้ใช้งานตระหนักถึงตัวตนของวัตถุดังกล่าวอยู่ตลอดเวลา
"เก้าอี้ตัวนี้ทำหน้าที่คาดเกี่ยวอยู่ระหว่างเฟอร์นิเจอร์และงานประติมากรรม โดยใช้รูปแบบความคุ้นเคยของที่นั่งเพื่อตั้งคำถามที่ไม่ค่อยคุ้นเคยนัก"
Shushana Khachatrian
The Woman’s Chair ใช้รูปแบบการจัดวางขาเก้าอี้จำนวน 3 ขา เพื่อสร้างความรู้สึกไม่มั่นคงอย่างแนบเนียน ผลงานชิ้นนี้ตั้งคำถามว่าใครคือผู้ที่ได้รับอนุญาตให้รู้สึกสบาย ร่างกายควรปฏิบัติตัวอย่างไร และพื้นที่ที่ถูกคาดหวังให้ครอบครองมีมากน้อยเพียงใด คาชาเทรียนไม่ได้นำเสนอแรงกดดันเหล่านี้ผ่านภาพประกอบโดยตรง แต่ฝังมันไว้ในกลไกทางกายภาพของตัวเก้าอี้เอง ซึ่งแม้ว่าจะสามารถนั่งลงไปได้จริงในทางเทคนิค แต่การจะทำให้ผู้ใช้งานรู้สึกผ่อนคลายหรือไม่นั้น เป็นอีกเรื่องหนึ่งอย่างสิ้นเชิง
ที่มา: designboom
พบข้อมูลผิดพลาดในบทความนี้? แจ้งปัญหาบทความนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น