Dennis Vanderbroeck ผู้ออกแบบพื้นที่สร้างประสบการณ์ร่วม
เดนนิส ฟานเดอร์บรูค ผู้ออกแบบพื้นที่ชาวดัตช์ เผยเบื้องหลังการออกแบบฉากงานแฟชั่นโชว์ระดับโลกให้ Diesel และ Miu Miu
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
- เดนนิส ฟานเดอร์บรูค ผู้ออกแบบพื้นที่ชาวดัตช์ผสานแฟชั่น ละครเวด และดนตรีเข้าด้วยกัน
- ผลงานร่วมกับ Diesel ใช้โครงสร้างนั่งร้านเพื่อเน้นพลังของความเป็นกลุ่ม
- การร่วมงานกับ Miu Miu ในปารีสสร้างพื้นที่ใกล้ชิดคล้ายยุค 1990
การแสดงแฟชั่นโชว์หรือการแสดงสดอาจกินเวลาเพียงไม่กี่นาที แต่สิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องนั้นยากจะจับต้อง สำหรับ เดนนิส ฟานเดอร์บรูค ความเป็นกลุ่มก้อนชั่วคราวนี้นี่เองคือหัวใจสำคัญของงาน ซึ่งเคลื่อนตัวอยู่ระหว่างโลกแฟชั่น ละครเวที ดนตรี และศิลปะการแสดง ผู้ออกแบบพื้นที่ชาวดัตช์รายนี้มองงานของตนว่าเป็นวิธีการนำผู้คนมาพบกันและกำหนดรูปแบบที่พวกเขาจะได้เผชิญหน้ากัน
ด้วยพื้นฐานทางด้านละครเวที ฟานเดอร์บรูคจึงให้ความสำคัญกับประสบการณ์ที่ฉากแต่ละฉากสร้างขึ้น ผลงานการออกแบบของเขาทำหน้าที่เป็นฉากสำหรับการพบกันระหว่างผู้แสดงและผู้ชม โดยเปิดพื้นที่ให้เกิดความคาดไม่ถึง ‘ผมมักจะบอกเสมอว่างานออกแบบของเราเป็นเพียงเครื่องมืออำนวยความสะดวกให้กับประสบการณ์เท่านั้น มันเกี่ยวกับประสบการณ์ของช่วงเวลานั้นมากกว่าตัวพื้นที่เสียอีก’ เขากล่าวกับ designboom ในช่วงงานมิลานและปารีสแฟชั่นวีคที่ผ่านมา ผู้ออกแบบรายนี้ได้พัฒนาแนวทางการจัดฉากแฟชั่นที่แตกต่างกันถึงสองแบบ ตั้งแต่รันเวย์โครงสร้างนั่งร้านที่เน้นพลังของความเป็นกลุ่มสำหรับแบรนด์ Diesel ไปจนถึงการจัดวางแบบแยกส่วนที่สื่อถึงการเคลื่อนไหวและการเปลี่ยนแปลงสำหรับ Miu Miu
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
ความร่วมมือล่าสุดของฟานเดอร์บรูคกับแบรนด์ Diesel และ Miu Miu เผยให้เห็นสองวิธีที่แตกต่างกันในการสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างปัจเจกบุคคลและกลุ่มคน งานของเขาร่วมกับ เกล็นน์ มาร์เทนส์ ที่ Diesel พัฒนาขึ้นผ่านการแสดงหลายครั้ง โดยมีความสนใจร่วมกันในการทำให้แฟชั่นเข้าถึงได้ง่ายและมีความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น การร่วมงานครั้งสุดท้ายของพวกเขานำแนวคิดเหล่านี้มารวมกันผ่านโครงสร้างนั่งร้านที่แข็งแรงและการตั้งค่าการแสดงที่ขับเคลื่อนด้วยชุมชน การปรากฏตัว และความปั่นป่วน ความตัดกันระหว่างกลุ่มคนและปัจเจกบุคคลกลายมาเป็นหัวใจสำคัญของประสบการณ์
"ผมมักจะบอกเสมอว่างานออกแบบของเราเป็นเพียงเครื่องมืออำนวยความสะดวกให้กับประสบการณ์เท่านั้น มันเกี่ยวกับประสบการณ์ของช่วงเวลานั้นมากกว่าตัวพื้นที่เสียอีก"
Dennis Vanderbroeck
สำหรับการแสดงคอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน 2027 ของ Miu Miu ณ Palais d’Iéna ในกรุงปารีส ฟานเดอร์บรูคได้เข้าหารันเวย์ผ่านความใกล้ชิดอีกรูปแบบหนึ่ง การทำงานร่วมกับแบรนด์เป็นครั้งแรกทำให้เขาและทีมงานพัฒนาพื้นที่ที่มีอัฒจันทร์จัดเรียงชิดกันและแคทวอล์กแคบๆ ชวนให้นึกถึงความสนิทสนมของงานแฟชั่นโชว์ในยุค 1990 ผู้ชมนั่งเบียดเสียดกันในขณะที่เหล่านางแบบเดินผ่านหน้าพวกเขาโดยตรง
แนวคิดเรื่องการออกแบบพื้นที่ชั่วคราวที่สะท้อนการใช้งานหลายรูปแบบ ไม่เพียงแต่ช่วยยกระดับสุนทรียศาสตร์ของแฟชั่นโชว์เท่านั้น แต่ยังสะท้อนมุมมองของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่มองว่าพื้นที่ว่างไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างตายตัว แต่เป็นโครงสร้างเชิงสังคมที่พร้อมปรับเปลี่ยนตามบริบทของผู้ใช้งานและกาลเวลาที่เปลี่ยนผ่านไป
แม้ว่าโครงการทั้งสองจะเติบโตจากการสนทนาที่แตกต่างกัน แต่ทั้งคู่ต่างสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างปัจเจกบุคคลและกลุ่มคน โดยฟานเดอร์บรูคกล่าวเน้นย้ำถึงความขัดแย้งระหว่างความเป็นกลุ่มและความเป็นปัจเจกที่เขายังคงรู้สึกสนใจอยู่เสมอ นอกจากนี้ แนวคิดเรื่องพื้นที่ที่คาดการณ์การใช้งานครั้งต่อไปยังกำหนดรูปแบบการร่วมงานครั้งแรกกับ Miu Miu ซึ่งเชื่อมโยงกับการจัดนิทรรศการ Geste de Consolation โดยผู้กำกับชาวฝรั่งเศส อลิส ดิย็อป ในงาน Art Basel Paris Public Program ระหว่างวันที่ 21 ถึง 25 ตุลาคม 2026
การใช้แทร็กที่วางพาดผ่านพื้นเพื่อรองรับอัฒจันทร์แบบแยกส่วนทำให้รันเวย์มีความรู้สึกของการเคลื่อนไหว แม้ว่าตัวโครงสร้างจะยังคงอยู่นิ่งก็ตาม การจัดวางนี้คาดการณ์ถึงนิทรรศการที่จะตามมา โดยองค์ประกอบของแฟชั่นโชว์ตั้งใจที่จะถูกปรับเปลี่ยนรูปแบบและให้ความหมายใหม่ในบริบทที่แตกต่างออกไป ฟานเดอร์บรูคอธิบายแนวทางนี้ว่าเป็นเวทีที่มีความเคลื่อนไหว โดยอาศัยพื้นฐานจากละครเวทีในการมองฉากว่าไม่ใช่ฉากหลังที่เสร็จสมบูรณ์ แต่เป็นสิ่งที่สามารถรองรับสถานการณ์ที่หลากหลายได้ตามกาลเวลา
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
ละครเว่ายังคงเป็นจุดอ้างอิงที่สำคัญในผลงานของฟานเดอร์บรูค แม้กระทั่งเมื่อเขาออกแบบสำหรับการแสดงรูปแบบอื่นๆ สำหรับงาน OPEN STUDIO ของ Issey Miyake ณ Tate Modern เขาได้ดึงเอาความโค้งมนของถังคอนกรีตในพิพิธภัณฑ์มาสำรวจความสนิทสนมและความรู้สึกของการโอบกอด โดยใช้เรขาคณิตของสถาปัตยกรรมเพื่อกำหนดระดับความใกล้ชิดที่แตกต่างกันระหว่างผู้แสดงและผู้ชม
ที่มา: designboom
พบข้อมูลผิดพลาดในบทความนี้? แจ้งปัญหาบทความนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น