ตีแผ่ระบบที่พักพิงสหราชอาณาจักร: บริษัทเอกชนสูบเงินหลวง
บีบีซีพานอรามาเผยบริษัทเอกชนฉวยโอกาสจากระบบที่พักพิงผู้มีรายได้น้อยในเมืองเบอร์มิงแฮม กวาดเงินสวัสดิการรัฐพุ่งสูง 410 ล้านปอนด์

ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
- บริษัทเอกชนฉวยโอกาสจากระบบที่พักพิง SEA ในสหราชอาณาจักร
- กระทรวง DWP จ่ายเงินสูงถึง 410 ล้านปอนด์ในเบอร์มิงแฮมปีล่าสุด
- ตรวจพบการล่อลวงผู้เปราะบางผ่านโซเชียลมีเดียแต่ไร้การดูแลจริง
การสืบสวนล่าสุดจากรายการบีบีซีพานอรามา (BBC Panorama) เปิดเผยว่าบริษัทเอกชนบางแห่งกำลังทำกำไรมหาศาลและหาประโยชน์จากระบบสวัสดิการสังคมของสหราชอาณาจักร โดยรับเงินช่วยเหลือค่าที่พักในนามของผู้เข้าพักแต่กลับละเลยการให้ความช่วยเหลือตามที่กฎหมายกำหนดไว้อย่างแท้จริง
กลุ่มตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ใช้สื่อสังคมออนไลน์เป็นเครื่องมือในการดึงดูดผู้คนเข้าสู่ระบบที่ได้รับทุนสนับสนุนจากผู้เสียภาษี โดยมีการเสนอสิ่งล่อใจต่างๆ เช่น ห้องพักฟรี เครื่องเล่นวิดีโอเกมเพลย์สเตชัน และทริปท่องเที่ยว เพื่อให้มีผู้เข้าร่วมโครงการมากขึ้น
ระบบดังกล่าวมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่าที่พักยกเว้นการสนับสนุน (Supported Exempt Accommodation หรือ SEA) ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อรองรับกลุ่มเปราะบางในสหราชอาณาจักร เช่น อดีตนักโทษ ผู้กำลังฟื้นตัวจากอาการติดสารเสพติด และผู้หญิงที่หนีภัยความรุนแรงในครอบครัว โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้ที่พักพร้อมทั้งการดูแล เอาใจใส่อย่างใกล้ชิด และการควบคุมดูแลความเป็นอยู่

ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
แม้ว่าระบบนี้จะช่วยเหลือผู้พักพิงจำนวนมากให้สามารถตั้งหลักชีวิตใหม่ได้สำเร็จ แต่หน่วยงานการกุศล นักการเมือง และตัวผู้พักพิงเองกลับระบุตรงกันว่ามีบางส่วนของระบบที่กำลังถูกฉวยประโยชน์เพื่อผลประโยชน์ทางการค้า
ข้อมูลจากการสืบสวนระบุว่า กระทรวงแรงงานและบำเหน็จบำนาญ (DWP) ได้จ่ายเงินสูงถึง 410 ล้านปอนด์สำหรับระบบ SEA ในเมืองเบอร์มิงแฮมนับเฉพาะในปีงบประมาณที่ผ่านมาเท่านั้น โดยเมืองแห่งนี้ถือเป็นจุดศูนย์กลางสำคัญของภาคธุรกิจดังกล่าวที่มีผู้พักพิงมากกว่า 34,000 คน ซึ่งเมื่อเทียบสัดส่วนแล้วถือว่าสูงมากหากมองว่าในลอนดอนมีผู้พักพิงในลักษณะเดียวกันเพียงประมาณ 22,000 คน แม้ว่าประชากรในลอนดอนจะมากกว่าถึงกว่าเจ็ดเท่าก็ตาม
ระบบ Supported Exempt Accommodation (SEA) ของสหราชอาณาจักรได้รับการออกแบบมาด้วยเจตนารมณ์ที่ดีในการช่วยเหลือกลุ่มเปราะบาง แต่ช่องโหว่ด้านการกำกับดูแลทำให้บริษัทเอกชนบางแห่งฉวยโอกาสตั้งราคาค่าเช่าสูงเกินจริงและรับเงินอุดหนุนจากรัฐโดยไม่ต้องรับผิดชอบคุณภาพชีวิตของผู้พักพิงอย่างเต็มที่ ปัญหานี้สะท้อนถึงความท้าทายในการประสานประโยชน์ระหว่างบริการสังคมภาคเอกชนและการตรวจสอบจากภาครัฐ
กรณีศึกษาของหญิงสาวที่ใช้ชื่อว่าอลิชา (Alysha) ซึ่งต้องกลายเป็นคนไร้บ้านหลังจากหนีจากชีวิตแต่งงานที่มีความรุนแรง เธอย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านพัก SEA สามแห่ง รวมถึงบ้านพักรวมที่บริหารจัดการโดยบริษัท เซคคั่น ซิตี้ ซัพพอร์ต จำกัด (Second City Support Ltd) เธอกล่าวว่าในเดือนธันวาคมปีก่อน ผู้พักพิงต้องทนอยู่ในบ้านที่ไม่มีระบบทำความร้อนและน้ำอุ่นนานถึงแปดวันหลังจากหม้อต้มน้ำร้อนเสีย และไม่มีการให้ความช่วยเหลือในการหางานทำตามที่ควรจะเป็น
ในส่วนของโครงสร้างทางการเงิน บ้านพักของอลิชาได้รับการสนับสนุนค่าใช้จ่ายผ่านสภาเมืองเบอร์มิงแฮม โดยผู้ให้บริการจดทะเบียนคือ ดอว์สัน ฮาสซิง (Dawson Housing) องค์กรไม่แสวงหากำไร ซึ่งได้รับเงินช่วยเหลือค่าห้องพักและค่าดูแลจาก DWP สัปดาห์ละ 443 ปอนด์ หรือคิดเป็นประมาณ 23,000 ปอนด์ต่อปี ก่อนจะจ้างบริษัท เซคคั่น ซิตี้ ซัพพอร์ต จำกัด เข้ามาบริหารจัดการดูแลต่อ ขณะที่บริษัทในเครือเดียวกันอย่าง เซคคั่น ซิตี้ เฮาส์ซิง พร็อพเพอร์ตี้ส์ ได้ซื้อบ้านหลังนี้มาในราคา 191,000 ปอนด์ในปี 2024 และขายออกไปในอีกหนึ่งปีต่อมาในราคา 410,000 ปอนด์
ที่มา: BBC Health
พบข้อมูลผิดพลาดในบทความนี้? แจ้งปัญหาบทความนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น