Wolfhouse NY: นิทรรศการประติมากรรมกินได้และโครงสร้างเหล็ก
งานจัดแสดง Island on Land วันที่ 10 ต.ค. 2026 ที่บ้านพักโมเดิร์นนิสต์ Wolfhouse นิวยอร์ก ผลงานโดย Lang Lang และ Xie Peng

ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
- จัดแสดงที่ Wolfhouse ผลงานสถาปัตยกรรมปี 1949 ของ Philip Johnson
- ผลงานโดย Lang Lang ผู้ก่อตั้ง studio No.29 และ Xie Peng เมื่อ 10 ต.ค. 2026
- ผสมผสานภาพเคลื่อนไหว ประติมากรรมอาหารกินได้ และโครงสร้างโลหะ
- สำรวจความสัมพันธ์ระหว่างความทรงจำ ภูมิทัศน์ และสถาปัตยกรรม
เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2026 ที่ผ่านมา Wolfhouse บ้านพักสไตล์โมเดิร์นนิสต์จากปี 1949 ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดัง Philip Johnson ในเมืองนิวเบิร์ก รัฐนิวยอร์ก ได้กลายเป็นพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการเฉพาะที่ (site-specific exhibition) ในชื่อ "Island on Land – A Landscape in Five States" ผลงานสร้างสรรค์โดยศิลปิน Lang Lang ผู้ก่อตั้งสตูดิโอ No.29 ร่วมกับ Xie Peng
โครงการนี้นับเป็นการแปลงโฉมภาพยนตร์สั้นเชิงทดลองของ Lang จากปี 2024 ให้กลายเป็นผลงานติดตั้งเชิงพื้นที่ทางกายภาพ โดยผสานรวมทั้งภาพเคลื่อนไหว ประติมากรรมอาหารที่ย่อยสลายได้ และโครงสร้างโมดูลาร์ที่ทำจากโลหะและอะคริลิก กระจายตัวอยู่ทั้งภายในห้องต่างๆ ของบ้าน ระเบียงภายนอก และพื้นที่รอบบริเวณ

ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
การติดตั้งผลงานโดยสตูดิโอ No.29 ได้แปลงชิ้นส่วนเรื่องราว 5 ธีมจากภาพยนตร์ให้ออกมาเป็นชิ้นงานทางกายภาพ ซึ่งจับคู่วัสดุอุตสาหกรรมที่มีความคงทนเข้ากับสื่อที่ย่อยสลายได้และบริโภคได้ โดยภายในอาคารประกอบด้วย:
- Black Pearls: ลูกบอลช็อกโกแลตผิวสัมผัสพิเศษสอดไส้เจลลี่องุ่นและครีมมะลิ วางอยู่บนถาดสเตนเลสสตีลเงา The Panel
- A Drop Within: ทรงกลมโปร่งใสที่มีแกนกลางสีแดงเข้ม รองรับด้วยชุดโครงสร้าง The Stands ที่ประกอบจากแผงอะคริลิกและข้อต่อโลหะยึดด้วยกระดุมแป๊กแฟชั่น
บริเวณลานภายนอกอาคารที่มองเห็นวิวแม่น้ำฮัดสัน ศิลปินได้จัดแสดงผลงาน Red Soil ซึ่งเป็นการผสมผสานภูมิประเทศจำลองจากบัควีท มะเดื่อ และช็อกโกแลต บนโต๊ะอะลูมิเนียม The Table ส่วน White Trace ประกอบด้วยภาชนะกระดาษสาใส่น้ำเชื่อมแตงโมและงาขี้ม้อน ตั้งอยู่ในช่องตัดอะคริลิกบนฉากกั้นอะลูมิเนียมพับได้ The Partition นอกจากนี้ยังมีผลงาน A Quiet Turn ที่วางมือจับประตูย่อยสลายได้ไว้บนสนามหญ้าโดยตรง เปิดโอกาสให้ผู้เข้าชมได้เดินสำรวจอิสระและบริโภคชิ้นส่วนที่กินได้ในขณะที่โครงสร้างโลหะยังคงตั้งอยู่
การนำประติมากรรมอาหารที่ย่อยสลายได้มาผสมผสานกับงานสถาปัตยกรรมโมเดิร์นนิสต์ของ Philip Johnson สะท้อนแนวคิดการใช้งานศิลปะแบบชั่วคราว (ephemeral art) ที่สะท้อนความไม่จีรัง ตัดกับความแข็งแกร่งถาวรของโครงสร้างอาคารยุคศตวรรษที่ 20 ถือเป็นแนวทางการจัดนิทรรศการที่ท้าทายการรับรู้พื้นที่และการใช้งานสถาปัตยกรรมในมิติใหม่
ที่มา: designboom
พบข้อมูลผิดพลาดในบทความนี้? แจ้งปัญหาบทความนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น