Slimbridge Wetlands ฉลองครบรอบ 80 ปี: พื้นที่ชุ่มน้ำอาวุธลับสู้โลกร้อน
พื้นที่ชุ่มน้ำทั่วโลกลดลง 85% ขณะที่ WWT ฉลองครบ 80 ปีเขตรักษา Nēnē geese พร้อมเผยพลังดูดซับคาร์บอนเร็วกว่าต้นไม้ถึง 4 เท่า
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
- พื้นที่ชุ่มน้ำดูดซับคาร์บอนได้เร็วกว่าต้นไม้ถึง 4 เท่า
- WWT ฉลองครบรอบ 80 ปีเขตรักษาพันธุ์นก Slimbridge ในกลูเซสเตอร์เชอร์
- องค์กรตั้งเป้าฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำทั่วโลกให้ได้ 1 ล้านเฮกตาร์
- อดีตเคยช่วยชีวิตห่าน Nēnē จากฮาวายจนเพิ่มจำนวนจาก 24 ตัวสู่หลักพัน
ในขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่คุ้นเคยกับการปกป้องผืนป่าดิบชื้นเพื่อต่อสู้กับปัญหาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่ในปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์กลับชี้ว่าพื้นที่ชุ่มน้ำอาจมีความสำคัญและทรงพลังยิ่งกว่า โดยองค์กรการกุศล Wildfowl and Wetlands Trust (WWT) ระบุว่าพื้นที่ชุ่มน้ำ ป่าชายเลน และบึงเกลือ สามารถดูดซับคาร์บอนได้เร็วกว่าต้นไม้ถึง 4 เท่า
การเปิดเผยดังกล่าวมีขึ้นในวาระเฉลิมฉลองครบรอบ 80 ปีของการก่อตั้งเขตรักษาพันธุ์นกน้ำแห่งแรกของ WWT ณ เมืองสลิมบริดจ์ (Slimbridge) มณฑลกลูเซสเตอร์เชอร์ (Gloucestershire) ซึ่งในโอกาสนี้ ทางผู้นำขององค์กรได้ออกมาเรียกร้องให้มีการฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำทั่วโลกให้ได้ถึง 1 ล้านเฮกตาร์
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
ย้อนกลับไปในเดือนพฤศจิกายน ปี 1946 นักธรรมชาติวิทยาชื่อ ปีเตอร์ สก็อตต์ (Peter Scott) ได้เดินทางมายังพื้นที่ราบลุ่มริมฝั่งแม่น้ำเซเวิร์น (River Severn) ใกล้กับสลิมบริดจ์ เนื่องจากความประทับใจในฝูงห่านและหงส์นับพันตัวที่บินอพยพมาจากอาร์กติกของรัสเซียเพื่อมาใช้เวลาช่วงฤดูหนาว ณ บริเวณโคลนตมและบึงแห่งนี้ ต่อมาเขาได้สร้างบ้านพักพร้อมหน้าต่างบานใหญ่เพื่อเฝ้าดูนก ขุดทะเลสาบ เชื่อมช่องน้ำ และสร้างหอสังเกตการณ์โดยไม่รบกวนธรรมชาติ จนสถานที่แห่งนี้เติบโตเป็นบ้านของเป็ด หงส์ และห่านนานาชนิด
คริส มัวร์ (Chris Moore) นักประวัติศาสตร์และผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับปีเตอร์ สก็อตต์ ระบุว่าสก็อตต์คือผู้บุกเบิกการอนุรักษ์ตัวจริง เสียงสะท้อนจากอดีตระบุว่าสก็อตต์เป็นคนแรกๆ ที่พูดถึงผลกระทบของมนุษย์ต่อโลกธรรมชาติก่อนที่กระแสโลกร้อนจะเกิดขึ้นจริงเสียอีก โดยเซอร์เดวิด แอตเทนบอโร (David Attenborough) เคยยกย่องเขาว่าเป็นนักบุญอุปถัมภ์แห่งการอนุรักษ์
"ทุกครั้งที่กระแสน้ำขึ้นสูงซัดผ่าน พืชที่เติบโตในบึงเกลือจะถูกฝังกลบ พืชเหล่านั้นเต็มไปด้วยคาร์บอน จึงทำหน้าที่เป็นแหล่งกักเก็บคาร์บอนขนาดใหญ่"
ซาราห์ ฟาวเลอร์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร WWT
เกร็ดความรู้เพิ่มเติม: ปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "Blue Carbon" หรือคาร์บอนสีน้ำเงิน ซึ่งถูกกักเก็บไว้ในระบบนิเวศชายฝั่ง เช่น ป่าชายเลนและบึงเกลือ ถือเป็นกุญแจสำคัญในการลดก๊าซเรือนกระจก เนื่องจากตะกอนดินใต้พื้นที่ชุ่มน้ำมีสภาพขาดออกซิเจน ทำให้ซากพืชย่อยสลายช้ามากและกักเก็บคาร์บอนไว้ใต้ดินได้นานหลายร้อยปี ต่างจากป่าบนบกที่คาร์บอนอาจถูกปล่อยกลับสู่ชั้นบรรยากาศได้ง่ายกว่าหากเกิดไฟป่าหรือการตัดไม้
นอกจากการอนุรักษ์นกอพยพแล้ว โครงการอันทะเยอทะยานในอดีตของสก็อตต์ยังรวมถึงการช่วยชีวิตห่านฮาวาย หรือ Nēnē ซึ่งเกือบสูญพันธุ์โดยเหลือเพียง 24 ตัวในปี 1949 สก็อตต์ได้ประสานงานขอห่านจากทางการฮาวายมาเพาะพันธุ์ที่สลิมบริดจ์ จนกระทั่งปัจจุบันมีห่าน Nēnē มากกว่า 3,000 ตัวทั่วโลก นอกจากนี้ ทีมงานยังเคยเพาะพันธุ์นกกระเรียนพื้นเมือง (Common Crane) และเป็ดดำน้ำที่หายากที่สุดในโลกอย่างเป็ดมาดากัสการ์โพชาร์ด (Madagascan Pochard) ซึ่งทำให้พวกเขาตระหนักว่าการช่วยเหลือนกเหล่านี้จำเป็นต้องฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำและทำงานร่วมกับชุมชนท้องถิ่นในมาดากัสการ์ด้วย
ปัจจุบัน WWT ดำเนินการเขตรักษาพันธุ์นกน้ำ 10 แห่งทั่วสหราชอาณาจักร และร่วมมือกับสภาท้องถิ่นในการฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำแม้กระทั่งในเขตเมือง เช่น โครงการเกาะลอยน้ำปลูกพืชชุ่มน้ำในท่าเรือเมืองบริสตอล โดยซาราห์ ฟาวเลอร์ (Sarah Fowler) ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของ WWT เน้นย้ำว่าพื้นที่ชุ่มน้ำไม่เพียงแต่ช่วยกักเก็บคาร์บอนได้อย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่ยังช่วยบรรเทาอุทกภัยและช่วยยกระดับจิตใจของผู้คนอีกด้วย
ที่มา: BBC Science & Environment
พบข้อมูลผิดพลาดในบทความนี้? แจ้งปัญหาบทความนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น