ศิลปินดังเนรมิตโต๊ะปิงปองสุดป่วนริมหาดร็อกอะเวย์ ท้าทายทุกกติกาเดิมๆ

ที่หาดร็อกอะเวย์ในมหานครนิวยอร์ก โต๊ะปิงปองจำนวน 6 ตัวตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นทราย แต่ละตัวกลับถูกออกแบบมาเพื่อขัดขวางเกมที่คุณคุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นหนวดปลาหมึกที่ยื่นมาบล็อกลูกเสิร์ฟ หรือหลุมกลมๆ ที่พร้อมจะกลืนลูกบอลให้หายไป นิทรรศการศิลปะสาธารณะที่ชื่อว่า 'Between Tides' ซึ่งคัดเลือกผลงานโดย กาเบรียลา โลเปซ เดนา (Gabriela López Dena) เริ่มต้นจากรูปทรงที่ใครๆ ก็รู้จัก แต่กลับดึงเอาความมั่นใจในการเล่นแบบเดิมๆ ออกไปทั้งหมด

ขนาดมาตรฐานยังคงปรากฏให้เห็นบนผลงานของ โมโกะ ฟุกุยามะ (Moko Fukuyama), อิลานา แฮร์ริส-บาบู (Ilana Harris-Babou), ลัส เอร์มานัส อิเกลเซียส (Las Hermanas Iglesias), คาร์ลอส เอช. มาโตส (Carlos H. Matos), อมาเลีย ปิกา (Amalia Pica) และกลุ่ม SUPERFLEX ทว่าทักษะความเชี่ยวชาญกลับใช้ไม่ได้ผลเมื่อย้ายจากประติมากรรมชิ้นหนึ่งไปยังอีกชิ้นหนึ่ง การทำให้ความเก่งกลายเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ชั่วคราวนี้ ช่วยเปลี่ยนการแข่งขันให้กลายเป็นพื้นที่ทดลองร่วมกันของทุกคน

อิลานา แฮร์ริส-บาบู ศิลปินสาวชาวบรูคลิน สะท้อนความสูญเสียความคุ้นเคยนี้ออกมาอย่างชัดเจนในผลงาน 'for those of us who live at the shoreline' บนพื้นผิวเทอร์ราซโซระยิบระยับมีข้าวของเครื่องใช้ชายหาดหล่อด้วยเซรามิกวางขวางเส้นทางที่ผู้เล่นมือเก่งมักพึ่งพา การตีโต้ที่ราบ

• สิ่งของเซรามิกขัดขวางเส้นทางตรง
• บังคับให้เกิดการเสิร์ฟแบบลังเล
• สร้างจังหวะกระดอนที่คาดเดาไม่ได้

เรียกว่าเป็นความท้าทายสำหรับทุกคน เปิดพื้นที่ให้เกิดการเสิร์ฟที่ลังเลและการกระดอนที่แปลกประหลาด นอกเหนือจากการนับแต้มแล้ว โต๊ะนี้ยังเปิดโอกาสให้เกิดการใช้งานในรูปแบบอื่นๆ อีกด้วย

พื้นที่นั่งพักผ่อนรอบๆ ขยายขอบเขตของผลงานให้กว้างกว่าแค่การแข่งขัน เปิดโอกาสให้ผู้เล่นและคนที่เดินผ่านไปมาได้หยุดพักระหว่างผลัดกันเล่น แฮร์ริส-บาบูพัฒนาผลงานชิ้นนี้จากแนวคิดการเล่นเสรีและภาพวาดของคนที่มาเที่ยวชายหาดระหว่างการเวิร์กชอปริมทางเดินไม้ร็อกอะเวย์ โต๊ะตัวนี้จึงสร้างโซนทางสังคมที่หลวมๆ ซึ่งผู้เล่นสามารถแข่งขัน ชมการเล่น พักผ่อน หรือคิดค้นกิจกรรมอื่นขึ้นมาเองได้

โมโกะ ฟุกุยามะ ผู้กำกับภาพยนตร์และศิลปินมัลติมีเดียชาวญี่ปุ่น นำเสนอความวุ่นวายในแบบละครเวทีด้วยผลงาน 'Old School' ซึ่งเป็นการชนกันระหว่างเรืออะลูมิเนียมปี 1958 กับโต๊ะปิงปองไม้ที่มีสัตว์ประหลาดทะเลสีสันสดุดีกอดอยู่ เรือลำนี้เก็บกู้มาจากมาริน่า 59 ในย่านร็อกอะเวย์ ส่วนหนวดปลาหมึกแกะสลักจากไม้ค้ำถอนและเคลือบด้วยสีรถยนต์เงางาม หนวดหนาเส้นหนึ่งยื่นทะลุผ่านพื้นผิวโต๊ะในจุดที่ผู้เล่นคาดหวังว่าจะส่งลูกบอลไปพอดี

การวางสิ่งกีดขวางไว้กลางเส้นทางการเล่นทำให้ฟุกุยามะเปลี่ยน 'โชคชะตา' ให้มีรูปร่างทางกายภาพ ลูกเสิร์ฟที่รุนแรงสามารถกระทบเข้ากับประติมากรรมและเปลี่ยนทิศทางไป ขณะที่ซากเรือที่คว่ำอยู่ทำให้เกมทั้งหมดกลายเป็นฉากแห่งความสับสนกลางทะเล ฟุกุยามะดึงเอาแรงบันดาลใจจากนิทานพื้นบ้านทางทะเลและความผูกพันส่วนตัวกับการตกปลาในร็อกอะเวย์ มาใช้แสดงให้เห็นว่าระบบที่คุ้นเคยถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วด้วยพลังที่เหนือการควบคุมได้อย่างไร