4 พฤติกรรมเสี่ยงทำเด็กและสัตว์เลี้ยงติดเชื้อฉี่หนูในป่า

การพาเด็กเล็กและสัตว์เลี้ยงออกไปท่องเที่ยวสัมผัสธรรมชาติเป็นกิจกรรมที่หลายครอบครัวชื่นชอบ แต่พฤติกรรมตามธรรมชาติของพวกเขาอาจนำไปสู่การสัมผัสกับเชื้อโรคโดยไม่รู้ตัว เชื้อแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุของโรคฉี่หนูสามารถเข้าสู่ร่างกายได้ผ่านทางบาดแผล ผิวหนังที่เปื่อยนุ่มจากการแช่น้ำเป็นเวลานาน หรือผ่านการนำเข้าปากโดยตรง โดยมี 4 พฤติกรรมหลักที่ต้องระวังเป็นพิเศษในระหว่างทำกิจกรรมกลางแจ้ง

พฤติกรรมแรกคือการที่ผิวหนังบริเวณเท้าของเด็กหรืออุ้งเท้าของสัตว์เลี้ยงต้องย่ำโคลนหรือน้ำขังเป็นเวลานาน จนทำให้ผิวหนังอ่อนนุ่มและเปิดช่องให้เชื้อแบคทีเรียไชเข้าสู่ร่างกายได้ง่ายขึ้น พฤติกรรมที่สองคือการปล่อยให้ดื่มหรือกลืนน้ำจากลำธาร น้ำตก หรือแอ่งน้ำตกค้าง ซึ่งอาจมีการปนเปื้อนปัสสาวะจากสัตว์ป่าหรือสัตว์พาหะ

ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง

พฤติกรรมที่สามเกี่ยวข้องกับการสำรวจสิ่งแวดล้อม สัตว์เลี้ยงมักใช้การดมและนำหน้าไปคลอเคลียกับพื้นดิน ใบไม้แห้ง หรือซากสัตว์ ขณะที่เด็กเล็กอาจใช้มือสัมผัสสิ่งของตามพื้นแล้วเผลอนำมาจับหน้าหรือเข้าปาก และพฤติกรรมที่สี่คือการปล่อยให้รอยถลอก รอยมดกัด หรือแผลสดสัมผัสกับน้ำขังในป่า ทำให้เชื้อโรคผ่านเข้าสู่กระแสเลือดได้ทันที

หลังจากได้รับเชื้อแล้ว ระยะเวลาการแสดงอาการของโรคฉี่หนูมักเกิดขึ้นภายใน 1 ถึง 2 สัปดาห์ การหมั่นสังเกตความผิดปกติอย่างใกล้ชิดหลังกลับจากทริปจะช่วยให้ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที สัญญาณแรกเริ่มมักมีไข้สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่วมกับอาการหนาวสั่น ปวดศีรษะ และปวดเมื่อยกล้ามเนื้ออย่างรุนแรง โดยเฉพาะบริเวณน่องและหลัง หากอาการรุนแรงขึ้นอาจพบตาแดง ตัวเหลือง ตาเหลือง หรือซึมลงผิดปกติ สำหรับสุนัขจะแสดงอาการผ่านการซึม เบื่ออาหาร มีไข้สูง อาเจียน ปวดเกร็งช่องท้อง อุ้งเท้าหรือเหงือกมีสีเหลือง และปัสสาวะมีสีเข้มหรือมีเลือดปน