เจาะลึกวิบากกรรมวิ่ง 800 เมตรหญิงจากถูกแบนสู่ไฮไลต์โอลิมปิก
ย้อนเส้นทางวิ่ง 800 เมตรหญิงจากอดีตที่เคยถูกแบนเพราะข้อหาอ่อนแอเกินไป สู่การแข่งขันสุดเดือดในปัจจุบันโดยนักกีฬาระดับโลก
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
- วิ่ง 800 เมตรหญิงเคยถูกถอดจากโอลิมปิกนาน 32 ปีจากข้อกล่าวหาเท็จ
- แอน ไบรท์เวลล์ คว้าทองและทำลายสถิติโลกที่โตเกียว 1964
- ฮิลเดการ์ด ฟอล์ก ทะลุกำแพง 2 นาทีแรกในปี 1971
- สถิติโลก 1:53.28 ของ ยาร์มิลา คราโตชวิโลวา ยังคงยืนหยัดนาน 43 ปี
การแข่งขันวิ่งระยะ 800 เมตรหญิงในปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในอีเวนต์กรีฑาที่ผู้ชมตั้งตารอคอยมากที่สุดในมหกรรมกีฬาโอลิมปิก แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าเส้นทางของนักวิ่งหญิงในระยะนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ โดยต้องต่อสู้ทั้งอคติทางเพศ กฎเกณฑ์ที่จำกัด และข้อกล่าวหาที่ไร้มนุษยธรรมมาอย่างยาวนานเกือบศตวรรษ
จุดเริ่มต้นของเรื่องราวนี้ย้อนกลับไปในกีฬาโอลิมปิก 1928 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เปิดให้ผู้หญิงเข้าร่วมแข่งขันกรีฑา 5 รายการ ได้แก่ วิ่ง 100 เมตร, กระโดดสูง, ขว้างจักร, วิ่งข้ามรั้ว 400 เมตร และวิ่ง 800 เมตร โดย คาโรลีน ลินา ราดเก นักกีฬาชาวเยอรมัน สร้างประวัติศาสตร์คว้าเหรียญทองโอลิมปิกประเภทลู่ 800 เมตรหญิงคนแรกสำเร็จ
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จนี้กลับอยู่ได้ไม่นานเมื่อการแข่งขันระยะ 800 เมตรถูกถอดออกจากโปรแกรมโอลิมปิกยาวนานถึง 32 ปีเต็ม หลังจากมีรายงานเท็จระบุว่านักกีฬามีอาการเหนื่อยล้าขั้นรุนแรงหลังวิ่งเสร็จ ซึ่งคณะกรรมการโอลิมปิกสากลใช้เป็นข้ออ้างในการตัดสินว่าผู้หญิงมีความเปราะบางและอ่อนแอเกินกว่าจะวิ่งในระยะสองรอบสนามได้
จนกระทั่งในโอลิมปิก 1964 ที่โตเกียว แอน ไบรท์เวลล์ (นามสกุลเดิม แพ็กเกอร์) นักวิ่งวัย 22 ปีในขณะนั้น ซึ่งต้องแบ่งเวลาจากการเป็นครูมาฝึกซ้อม ได้วิ่งเข้าเส้นชัยคว้าเหรียญทองพร้อมทำลายสถิติโลกด้วยเวลา 2 นาที 01.1 วินาที กลายเป็นนักกรีฑาหญิงสหราชอาณาจักรคนแรกที่คว้าเหรียญทองลู่โอลิมปิก
ผู้ชายไม่พอใจที่ผู้หญิงมาแข่งในอีเวนต์ใหญ่เหล่านี้... เราถูกมองว่าบอบบางและอ่อนแอเกินไป และพวกเขากลั่นแกล้งให้มันดูแย่โดยกุเรื่องว่าผู้หญิงทรุดตัวลงนอนข้างทาง แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ
แอน ไบรท์เวลล์
ในยุคที่ไบรท์เวลล์แข่งขัน การวิ่งออกกำลังกายตามถนนหรือชนบทเป็นเรื่องแปลกตาสำหรับผู้หญิง จนเธอเคยถูกผู้คนแซวหรือบีบแตรใส่ระหว่างวิ่งรอบหมู่บ้าน แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำครหาเหล่านั้น ต่อมาในปี 1967 จูดี้ พอลลอค นักวิ่งชาวออสเตรเลีย ได้ทำลายสถิติของเธอลงด้วยเวลา 2:01 นาทีถ้วน ก่อนที่ ฮิลเดการ์ด ฟอล์ก จากเยอรมนี จะสร้างประวัติศาสตร์เป็นหญิงคนแรกที่ทำเวลาต่ำกว่า 2 นาทีได้สำเร็จในปี 1971 ด้วยเวลา 1 นาที 59.05 วินาที
การพัฒนาของวิ่ง 800 เมตรหญิงสะท้อนถึงการต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมในวงการกีฬาอย่างชัดเจน การที่ผู้หญิงถูกกีดกันในอดีตไม่ได้มาจากข้อจำกัดทางร่างกายที่แท้จริง แต่มาจากอคติทางสังคมและมุมมองแบบปิตาธิปไตยที่มองว่าผู้หญิงไม่ทนทานต่อกีฬาความอืด (Endurance sports) การทลายกำแพงเวลา 2 นาทีและการทำลายสถิติอย่างต่อเนื่องจึงไม่ใช่แค่ความสำเร็จทางกีฬา แต่เป็นชัยชนะทางสังคมที่เปิดประตูให้ผู้หญิงมีพื้นที่ยืนหยัดในเวียงสากล
สถิติโลกปัจจุบันในระยะ 800 เมตรหญิงยังคงเป็นของ ยาร์มิลา คราโตชวิโลวา นักกีฬาจากเช็กเกอโกสโลวาเกีย ที่ทำไว้ 1 นาที 53.28 วินาที ณ เมืองมิวนิก เมื่อปี 1983 ซึ่งกลายเป็นสถิติที่ยาวนานถึง 43 ปี แม้จะเคยมีข้อครหาเรื่องระบบการใช้สารต้องห้ามของรัฐในยุคอดีตสหภาพโซเวียตและยุโรปตะวันออก แต่ตัวเธอปฏิเสธมาตลอด
ปัจจุบัน ความเข้มข้นของการแข่งขันกลับมาคุกรุ่นอีกครั้งผ่านการขับเคี่ยวระหว่าง คีลี ฮ็อดจ์กินสัน แชมป์โอลิมปิกจากสหราชอาณาจักร และ ออเดรย์ แวร์โร แชมป์ยุโรปจากสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งแฟนกีฬาลุ้นระทึกว่าสถิติโลกอายุ 43 ปีนี้อาจถูกทำลายลงในเร็ว ๆ นี้
ที่มา: BBC Sport
พบข้อมูลผิดพลาดในบทความนี้? แจ้งปัญหาบทความนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น