ศิลปิน Chen Wei กับผลงานฟลอร์เต้นรำและภาวะเคลิบเคลิ้ม

ในบทความรับเชิญของศิลปิน Chen Wei เขาได้ทำการสำรวจธรรมชาติที่ยากจะหยั่งถึงของภาวะเคลิบเคลิ้มและความสุข โดยหยิบยกมุมมองมาจากประสบการณ์ชีวิตยามค่ำคืน ภาพถ่ายจัดฉาก ความทรงจำส่วนตัว รวมถึงเรื่องราวที่เพื่อนฝูงนำมาบอกเล่า เพื่อวิเคราะห์ว่าความสุขถูกแสดงออก จินตนาการ และถูกประกอบสร้างขึ้นมาใหม่อย่างไรในสังคมปัจจุบัน

จุดเริ่มต้นความสนใจของศิลปินเกิดขึ้นจากการได้เห็นโฆษณาแชมพูบนรถประจำทางสาธารณะ ภาพของหญิงสาวที่มีผมเต็มไปด้วยฟองสบู่ หลับตาลง ยกคิ้วขึ้น และเผยอริมฝีปากเล็กน้อยสะท้อนภาพจำลองของความสุขรูปแบบที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งเต็มไปด้วยการแสดงละครและการเสแสร้ง Chen Wei ระบุว่าความสุขสูงสุดนี้แม้จะดูมีความเป็นกวีแต่ก็ไม่น่าไว้วางใจ และเขาใช้เวลาหลงใหลในสภาวะดังกล่าว รวมถึงระบบที่มันสร้างขึ้นมาโดยตลอด

เมื่อย้อนทบทวนประสบการณ์ความสนุกของตนเองตั้งแต่วัยเด็ก Chen Wei พบว่าตนเองไม่เคยบรรลุถึงจุดที่เรียกว่าเคลิบเคลิ้มอย่างแท้จริงในยุค 1990 ที่ตระเวนไปยังดิสโกคลับและลานสเก็ต หรือในช่วงต้นสหัสวรรษที่ทำวงดนตรีและแสดงเดี่ยวเสียงรบกวนบนเวที สิ่งนี้ทำให้เขาต้องออกค้นหาแหล่งที่มาอย่างจริงจังผ่านการไปไนท์คลับ พูดคุยกับเพื่อน และเต้นรำท่ามกลางผู้คนมากมาย

ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง

ในกระบวนการทำงานศิลปะ เขาได้นำตัวประกอบหลายร้อยชีวิตมารวมตัวกันภายในสตูดิโอภาพยนตร์ โดยบอกให้พวกเขาทำท่าทางเสมือนกำลังเต้นรำและเมามายอยู่บนฟลอร์เต้นรำ ภายใต้แสงไฟสว่างจ้าและเครื่องพ่นควัน ตัวประกอบเหล่านี้เริ่มแสดงอาการเค้างง เกร็งตัว และไม่มั่นใจว่าจะแสดงออกถึงความมึนเมาอย่างไร ซึ่งภาพและกลุ่มภาพพอร์ตเทรตที่ได้สะท้อนความจริงจอมปลอมเหล่านี้ออกมาอย่างชัดเจน