เบธ ด็อบบิน อดีตนักวิ่งโอลิมปิก เผชิญโรค ME นอนติดเตียง 22 ชม.
เบธ ด็อบบิน อดีตนักกรีฑาทีมชาติสหราชอาณาจักรวัย 32 ปี ป่วยเป็นโรค ME จนต้องใช้เวลาอยู่บนเตียงนอนวันละกว่า 22 ชั่วโมง พร้อมบอกเล่าเรื่องราวเพื่อสร้างความตระหนักรู้
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
- เบธ ด็อบบิน อดีตนักวิ่งโอลิมปิกวัย 32 ปี ป่วยด้วยโรค ME ต้องนอนติดเตียงวันละกว่า 22 ชั่วโมง
- อาการเริ่มต้นเกิดจากการติดเชื้อโควิดและไข้ต่อมน้ำเหลืองอักเสบในช่วงฤดูหนาวปี 2021-2022
- เธอปฏิเสธการใช้คำว่ากลุ่มอาการอ่อนล้าเรื้อรัง (CFS) เพราะไม่สามารถอธิบายความรุนแรงของโรคได้
- ฟาย น้องสาวของเธอเตรียมวิ่งยอร์คเชียร์มาราธอนในวันอาทิตย์นี้เพื่อระดมทุนให้องค์กรวิจัย ME Research UK
เบธ ด็อบบิน อดีตนักกรีฑาทีมชาติสหราชอาณาจักรผู้เคยลงแข่งขันในโอลิมปิกเกมส์ที่โตเกียวเมื่อ 5 ปี ก่อน ในปัจจุบันด้วยวัย 32 ปี เธอกลับต้องใช้เวลามากกว่า 22 ชั่วโมงในแต่ละวันอยู่บนเตียงนอน โดยยอมเสี่ยงพูดคุยกับสื่อเพื่อให้ผู้คนตระหนักถึงโรคเรื้อรังที่ทำลายวิถีชีวิตของเธอ แม้จะรู้ว่าบทสนทนานี้อาจส่งผลให้อาการป่วยทรุดหนักลงอย่างรุนแรงก็ตาม
ในปัจจุบัน ด็อบบินจะลุกออกจากเตียงนอนเฉพาะเวลาทานอาหารและเข้าห้องน้ำเท่านั้น โดยเธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรค ME (Myalgic Encephalomyelitis) หรือโรคสมองและไขสันหลังอักเสบจากmyalgic ซึ่งเป็นโรคเรื้อรังที่มีอาการขึ้นๆ ลงๆ ส่งผลให้เกิดปัญหาการนอนหลับ ความผิดปกติทางความคิดและความจำ มีอาการเจ็บปวด และอ่อนล้าเรื้อรังอย่างรุนแรงที่ไม่ดีขึ้นแม้จะได้พักผ่อน
โรค ME หรือ Chronic Fatigue Syndrome (CFS) มักมีความเชื่อมโยงและอาการทับซ้อนกับภาวะ Long Covid ที่ได้รับความสนใจอย่างมากหลังการแพร่ระบาดใหญ่ โรคนี้ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาดอย่าง ทางการ และผู้ป่วยต้องเผชิญกับอาการมากกว่า 200 ชนิด การสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับโรคนี้จึงเป็นก้าวสำคัญทั้งในแง่การสนับสนุนทางการแพทย์และการช่วยเหลือผู้ป่วยที่มีมากกว่า 400,000 คนในสหราชอาณาจักร
เพียงแค่การพูดคุย การเจอแสงที่สว่างเกินไป หรือเสียงที่ดังเกินไป ก็สามารถทำให้เธอเกิดอาการทรุดหนัก (Crash) ที่กินเวลายาวนานถึง 24 ชั่วโมง 48 ชั่วโมง หรือในกรณีที่แย่ที่สุดอาจนานหลายเดือน โดยในปีนี้ ด็อบบินเพิ่งมีโอกาสได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเพียงแค่ 5 ครั้งเท่านั้น
ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง
จุดเริ่มต้นของอาการป่วยทั้งหมดเกิดขึ้นจากภาวะการติดเชื้อโควิดและไข้ต่อมน้ำเหลืองอักเสบ (Glandular fever) ต่อเนื่องกันในช่วงฤดูหนาวปี 2021-2022 โดยเธอไม่เคยรู้ตัวว่าติดเชื้อทั้งสองอย่างมาก่อน จนกระทั่งมาพบผลตรวจย้อนหลังในภายหลัง แม้ว่าเธอจะรู้สึกนอนหลับมากขึ้นและเวลาในการวิ่งลดลงเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงเดินหน้าแข่งขันต่อในรายการระดับนานาชาติหลายรายการในช่วงฤดูกาลแข่งขันที่กระชั้นชิดเนื่องจากสถานการณ์โควิด
อาการของเธอย่ำแย่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งในการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรป เธอกลั้นใจออกตัวผิดพลาดหลังจากสูญเสียความรู้สึกที่ขาขณะอยู่ในบล็อกปล่อยตัว และได้ให้สัมภาษณ์ถึงปีแห่งนรกอันยาวนานกับทาง BBC Sport โดยระบุว่าเธอสามารถกลับไปฝึกซ้อมได้เพียง 3 สัปดาห์หลังพักฟื้นไป 6 สัปดาห์
"แต่มันรู้สึกสำคัญจริงๆ ที่จะต้องทำเช่นนั้นเพื่อส่งต่อข้อความออกไป"
เบธ ด็อบบิน
ด็อบบินปฏิเสธการใช้คำว่ากลุ่มอาการอ่อนล้าเรื้อรัง (Chronic Fatigue Syndrome หรือ CFS) อย่างแข็งขัน เนื่องจากในฐานะอดีตนักกีฬาที่เคยต้องทำงานกะละ 8 ชั่วโมงควบคู่ไปกับการฝึกซ้อม เธอกล่าวว่าเธอรู้จักความอ่อนล้ามาตลอดชีวิต และมองว่าชื่อเรียกดังกล่าวไม่สามารถสะท้อนถึงความรุนแรงที่แท้จริงของโรคนี้ได้ โดยในสหราชอาณาจักรมีผู้ป่วยโรคนี้มากกว่า 400,000 คน และอาจสูงถึงกว่าหนึ่งล้านคน
ที่บ้านพักในเมืองดอนคาสเตอร์ คุณแม่ฌーン (Jean) และฟาย (Faye) น้องสาวของเธอคอยนั่งให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ โดยคุณแม่เผยว่าต้องตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกเศร้าใจทุกวันเพราะลูกสาวควรจะได้สร้างอนาคตและใช้ชีวิตให้ดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น ด็อบบินระบุว่าไม่มีบริการเฉพาะทางสำหรับโรค ME ในระบบบริการสุขภาพแห่งชาติ (NHS) และเธอยังต้องเป็นผู้ให้ความรู้เกี่ยวกับโรคนี้แก่แพทย์ประจำครอบครัว (GPs) ด้วยตนเอง หลังจากต้องรอคอยนานถึง 22 เดือนจึงจะได้พบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางภาคเอกชน
ในวันอาทิตย์นี้ ฟาย น้องสาวของเธอจะลงแข่งขันวิ่งยอร์คเชียร์มาราธอนเพื่อระดมทุนให้กับองค์กรวิจัย ME Research UK เพื่อช่วยเหลือในสิ่งที่เธอสามารถทำได้นอกเหนือจากการสนับสนุนทางด้านจิตใจ สำหรับอนาคตข้างหน้า ด็อบบินยอมรับตรงไปตรงมาว่ามันค่อนข้างมืดมน แต่เธอก็ยังคงหวังว่าจะมีการค้นพบอะไรบางอย่างในอนาคต
ที่มา: BBC Sport
พบข้อมูลผิดพลาดในบทความนี้? แจ้งปัญหาบทความนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น