<div class="key-takeaways"><ul><li>นักพัฒนาเคยชื่นชอบ Layered Architecture เพราะหาไฟล์ง่ายตามหน้าที่</li><li>การใช้ AI หลายตัวทำงานพร้อมกันทำให้โค้ดกระจัดกระจายและรีวิวได้ยาก</li><li>Vertical Slices ทำให้ AI แต่ละตัวรับผิดชอบฟีเจอร์เบ็ดเสร็จในโฟลเดอร์เดียว</li><li>สถาปัตยกรรมที่ลดการประสานงานช่วยให้ทั้งมนุษย์และ AI ทำงานได้ดีขึ้น</li></ul></div><p>หลายปีที่ผ่านมา ผมมักจะเลือกใช้สถาปัตยกรรมแบบแบ่งชั้นหรือ Layered Architecture เป็นอันดับแรกในการพัฒนาซอฟต์แวร์ โครงสร้างทั่วไปมักจะประกอบด้วย Controllers, Services, Repositories, DTOs และ Models ซึ่งช่วยให้การนำทางในโปรเจกต์ตรงไปตรงมา เพราะถ้าต้องการหา Repository ก็รู้ทันทีว่าต้องไปดูที่ไหน</p><p><div class="mb-20"><img class="img-bdrd-16" src="https://api.inewgen.co/uploads/ai_agents_vertical_slices_ms4wo8bn_inline_1_aa48fd0b7f.jpg" alt="coding project structure files" loading="lazy" /><p class="color-gray-500 text-sm mt-10">ภาพประกอบจากคลังภาพสต็อก ไม่ใช่ภาพจากเหตุการณ์จริง</p></div></p><p>ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อผมเริ่มทำงานร่วมกับ AI agents หลายตัวพร้อมกัน ซึ่งทำให้เป้าหมายในการปรับแต่งโค้ดเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ลองจินตนาการว่า Agent ตัวหนึ่งกำลังพัฒนาฟีเจอร์การจัดส่งสินค้า (Shipping) ในขณะที่อีกตัวกำลังพัฒนาเรื่องการชำระเงิน (Billing) ภายใต้สถาปัตยกรรมแบบแบ่งชั้น ทั้งสองตัวจะต้องเข้าไปแก้ไขไฟล์ใน Controllers, Services, Repositories, การทำ Tests และ Dependency Injection ร่วมกัน แม้ว่าพวกมันจะทำงานคนละฟีเจอร์กันก็ตาม ส่งผลให้การใช้งานฟีเจอร์เดียวถูกกระจายฝังตัวอยู่ทั่วทั้งโปรเจกต์ และทำให้กระบวนการ Code Review กลายเป็นเรื่องยากตามไปด้วย</p><p>แนวทางที่ให้ผลลัพธ์ดีกว่าคือการจัดระเบียบโค้ดรอบๆ ฟีเจอร์ แทนที่จะยึดตามชั้นหน้าที่ (Vertical Slices) ทำให้ Shipping และ Billing ไม่ใช่แนวคิดที่กระจัดกระจายอยู่ในหลายโฟลเดอร์อีกต่อไป แต่กลายเป็นโครงสร้างที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนในโปรเจกต์ โค้ดจะถูกจัดกลุ่มใหม่ดังนี้:</p><ul><li>Features/Shipping/Controllers, Services, Repositories, DTOs</li><li>Features/Billing/Controllers, Services, Repositories, DTOs</li></ul><p>ด้วยวิธีนี้ AI แต่ละตัวจะเป็นเจ้าของฟีเจอร์ทั้งหมด ไม่ใช่แค่ไฟล์ไม่กี่ไฟล์ที่กระจายอยู่ทั่วโซลูชัน การตรวจทานการเปลี่ยนแปลงจึงเป็นการเปิดดูโฟลเดอร์ Features/Shipping แทนที่จะต้องตามหาไฟล์ในหลายๆ จุด นอกจากนี้ ขอบเขตความเป็นเจ้าของยังครอบคลุมไปถึงการทดสอบ (Verification) ด้วย หากโค้ดชุดนั้นอยู่ในฟีเจอร์ใด ชุดการทดสอบที่พิสูจน์ว่ามันทำงานได้ก็ควรถูกจัดกลุ่มไว้ที่ฟีเจอร์นั้นเช่นกัน ไม่เช่นนั้นกระบวนการรีวิวยังคงต้องกระโดดไปมาระหว่างหลายชั้นในโปรเจกต์ทดสอบ</p><div class="ai-insight"><p>แนวคิดเรื่อง Vertical Slices ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับ AI ตั้งแต่แรก แต่ถูกคิดค้นขึ้นมาเพื่อเพิ่มความเหนียวแน่น (Cohesion) ภายในโมดูล การเข้ามาของยุค AI agents เป็นตัวสะท้อนปัญหาเดิมให้เด่นชัดขึ้นอีกครั้ง นั่นคือระบบที่ซับซ้อนย่อมต้องการการประสานงานสูง ไม่ว่าผู้พัฒนาจะเป็นมนุษย์หรือ AI หลักการจึงเหมือนกันเสมอ นั่นคือสถาปัตยกรรมที่ลดภาระการสื่อสารข้ามส่วนได้มากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งส่งผลดีต่อประสิทธิภาพโดยรวมมากเท่านั้น</p></div><p>ก่อนหน้านี้ผมเคยสนับสนุนสถาปัตยกรรมแบบ Event-driven ว่าเหมาะกับ AI เพราะช่วยให้พฤติกรรมของระบบสังเกตได้ง่าย ผมมองว่าสถาปัตยกรรมแบบ Vertical Slices นี้ก็ให้ผลลัพธ์ในลักษณะเดียวกัน มันทำให้ความเป็นเจ้าของ (Ownership) สังเกตเห็นได้ทันที คุณรู้ได้ทันทีว่า Agent ตัวไหนดูแลฟีเจอร์อะไร และการทดสอบซ่อนอยู่ตรงไหน</p><p class="source-attribution">ที่มา: <img src="https://www.google.com/s2/favicons?domain=dev.to&sz=64" alt="Dev.to" class="source-logo" width="16" height="16" /> <a href="https://dev.to/themassiveone/ai-agents-changed-my-opinion-on-vertical-slices-3k92" target="_blank" rel="noopener noreferrer">Dev.to</a></p>

<div class="key-takeaways"><ul><li>Traditional layered architecture groups code by technical layers like controllers and services.</li><li>Multiple AI agents working simultaneously cause layered code features to scatter everywhere.</li><li>Vertical slices give each AI agent total ownership of a cohesive feature folder.</li><li>Architectures requiring less cross-coordination perform better for both humans and AI.</li></ul></div><p>For years, my go-to choice was a traditional layered architecture. The standard layout featuring Controllers, Services, Repositories, DTOs, and Models made codebase navigation straightforward because if I needed a repository, I knew precisely where to look.</p><p><div class="mb-20"><img class="img-bdrd-16" src="https://api.inewgen.co/uploads/ai_agents_vertical_slices_ms4wo8bn_inline_1_aa48fd0b7f.jpg" alt="coding project structure files" loading="lazy" /><p class="color-gray-500 text-sm mt-10">Stock photo for illustration only, not from the actual event</p></div></p><p>Everything shifted once I started collaborating with multiple AI agents simultaneously, which abruptly altered the optimization target. Imagine tasking one agent with implementing Shipping while another handles Billing. Under a layered approach, both agents inevitably end up touching controllers, services, repositories, tests, and dependency injection despite working on completely separate features. Consequently, implementing a single feature becomes scattered across the entire project, and code reviews turn into a fragmented chore.</p><p>A much more effective model is organizing code around features rather than technical layers. Shipping and Billing cease to be scattered concepts that must be pieced together from multiple directories, transforming instead into visible segments of the project structure:</p><ul><li>Features/Shipping/Controllers, Services, Repositories, DTOs</li><li>Features/Billing/Controllers, Services, Repositories, DTOs</li></ul><p>Now, each agent owns an entire feature rather than a few isolated files spread across the solution. Reviewing changes simply means opening Features/Shipping instead of hunting through controllers, services, repositories, and tests scattered in different locations. This ownership boundary naturally extends to verification as well; if an implementation belongs to a feature, the tests proving it works should live right beside it.</p><div class="ai-insight"><p>It is worth noting that vertical slices were originally created to maximize code cohesion rather than to accommodate AI development. However, agentic workflows act as a magnifying glass for architectural friction, proving that software agents face the exact same coordination challenges as human teams. Minimizing the inter-module communication required by your design directly enhances productivity across the board.</p></div><p>I previously argued that event-driven architectures pair well with AI because they render behavior observable. I now view vertical slices as the structural equivalent of that principle. They make feature ownership immediately transparent, instantly revealing which agent governs a specific domain and where its corresponding test suites reside.</p><p class="source-attribution">Source: <img src="https://www.google.com/s2/favicons?domain=dev.to&sz=64" alt="Dev.to" class="source-logo" width="16" height="16" /> <a href="https://dev.to/themassiveone/ai-agents-changed-my-opinion-on-vertical-slices-3k92" target="_blank" rel="noopener noreferrer">Dev.to</a></p>

medium_ai-agents-vertical-slices-ms4wo8bn.jpg

small_ai-agents-vertical-slices-ms4wo8bn.jpg

thumbnail_ai-agents-vertical-slices-ms4wo8bn.jpg

Inewgen

Inewgen

#Layered Architecture

How AI Agents Changed My Mind About Vertical Slices in Software Architecture

Inewgen